Βρικόλακες | Τα πρώτα έργα της βαμπιρικής λογοτεχνίας - The Daily Owl
fade
44790
post-template-default,single,single-post,postid-44790,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Βρικόλακες | Τα πρώτα έργα της βαμπιρικής λογοτεχνίας

 

 

Είναι η εποχή των τεράτων, των μαγισσών και των πλασμάτων του σκότους. Πλάσματα βγαλμένα από τους μύθους και τις φωλιές του φανταστικού ξεχύνονται στους δρόμους και πρωταγωνιστούν μέσα στο φθινοπωρινό φόντο της γιορτής του Halloween. Κάποια από τα πιο γοητευτικά ανθρωπόμορφα πλάσματα του σκότους είναι σίγουρα οι βρικόλακες. Θανατηφόρα γοητευτικοί, αριστοκρατικοί και διψασμένοι οι βρικόλακες διαθέτουν εδώ και αιώνες εξέχουσα θέση ανάμεσα στα πλάσματα του φανταστικού. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα φανταστικά πλάσματα η προέλευση τους εντοπίζεται σε ένα συνονθύλευμα μύθων και θρύλων που μεταφέρονταν από στόμα σε στόμα. Η εδραίωση τους, όμως, εντοπίζεται όταν κάνουν την είσοδο τους στο λογοτεχνικό κόσμο.

Οι πρώτες ιστορίες με βρικόλακες που αναδύθηκαν από την Ανατολική Ευρώπη τον 18ο αιώνα ενθουσίασαν τις κοινωνικές τάξεις και τα σαλόνια του Παρισιού και του Λονδίνου. Δεν ήταν, όμως, πριν το 19ο αιώνα που οι βρικόλακες έκαναν την επίσημη έξοδο τους στον λογοτεχνικό κόσμο ικανοποιώντας τη δίψα του κοινού για Γοτθικό Δράμα και μυστήριο. Οι βρικόλακες που τρύπωσαν στα βιβλία άφησαν πίσω τους μεγάλο μέρος της ωμότητας και της βιαιότητας των ματωμένων πτωμάτων των θρύλων. Αυτοί οι βρικόλακες είχαν τακτ, ήταν αριστοκρατικοί και βαθιά ερωτεύσιμοι μέσα από το χλωμό τους πρόσωπο.

Τα παρακάτω βαμπιρικά αριστουργήματα αποτελούν τα πρώτα μέλη της οικογένειας του είδους παρέχοντας τη βάση ανάπτυξης για όλα τα επόμενα που ακολούθησαν και ακολουθούν έως σήμερα.

 

 

 

Ο Βρυκόλακας (The Vampyre, A Tale), John Polidori (1819)

 

 

Το βιβλίο που τα ξεκίνησε όλα με τον απλό και ξεκάθαρο τίτλο του αποτελεί την απαρχή των λογοτεχνικών βρικολάκων. Η ιδέα του έργου γεννήθηκε ένα βροχερό καλοκαίρι ανάμεσα σε ένα συνέδριο ghost-writing κοντά στη λίμνη της Γενεύης, στην Ελβετία του 1816. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Μάρτιο του 1816 ο γνωστός ρομαντικός ποιητής Λόρδος Βύρωνας μετά από πολλά σκάνδαλα αναγκάζεται να φύγει από την Αγγλία. Με μια ταξιδιωτική άμαξα παρέα με τον εικοσάχρονο, ονειροπόλο, ιταλοαγγλικής καταγωγής, άσημο γιατρό του John Polidori ξεκινούν για την Ευρώπη και την Ανατολή. Στον νεαρό γιατρό, εκτός από την ευθύνη της υγείας του Λόρδου φαίνεται να είχε ανατεθεί από τον Λονδρέζο εκδότη του Βύρωνα και η συγγραφή του ημερολογίου του ταξιδιού.

Στη Γενεύη συναντούν το ζευγάρι τους Percy Bysshe και Mary Shelley και αφού διαβάζουν πολλές ιστορίες φαντασμάτων ο Βύρωνας προτρέπει την παρέα του να γράψουν μια δική τους ιστορία τρόμου. Έτσι γεννήθηκε ο Frankenstein της Mary Shelley και δύο νουβέλες, με την μια από αυτές να έχει το τίτλο «Ο Βρυκόλακας». Η νουβέλα αυτή έκανε μεγάλη επιτυχία σημειώνοντας πέντε εκδόσεις την ίδια χρονιά στην Αγγλία και δυο στην Αμερική και τη Γαλλία. Πολλά έχουν ειπωθεί για την πατρότητα του έργου. Η ιστορία λέει ότι ο Βύρωνας ξεκίνησε να γράφει την ιστορία ενός αριστοκράτη που πεθαίνει στην Τουρκία και υπόσχεται να επιστέψει από τους νεκρούς. Ο Βύρωνας δεν τελειώνει ποτέ το έργο αλλά ο Polidori το κάνει. Έτσι το 1819 εκδίδεται «Ο Βρυκόλακας» με το λόρδο Ruthven , χαρακτήρα εμπνευσμένο από το λόρδο Βύρωνα, να διψάει για αίμα.

 

 

 

 

Η νύφη των Νησιών ( The Bride of the  Isles), J.R. Planche, (1820)

 

 

Η ιστορία του Polidori προσαρμόστηκε για το θέατρο το 1820 από τον J.R. Planche ως ο Βρυκόλακας ή Η Νύφη των Νησιών. Μαζί με τους πολλούς εξωραϊσμούς στο έργο είναι και η αλλαγή της τοποθεσίας με το Λόρδο Ruthven να εμφανίζεται σκηνή σε μια υποτιθέμενη Σκοτία. Επίσης δημιουργήθηκε στη σκηνή μια ειδική καταπακτή που είναι έως σήμερα γνωστή στο θέατρο ως «παγίδα του βρικόλακα». Η Παγίδα του Βρικόλακα επέτρεπε στον ηθοποιό να «αναδύεται από τον τάφο του» και να περιφέρεται στη σκηνή τρομάζοντας το τότε κοινό που δεν ήταν συνηθισμένο σε  τέτοιου είδους τεχνικές.

 

 

 

 

Varney, o Βρικόλακας, James Malcolm Rymer, (1840)

 

 

Η επόμενη ιστορία ορόσημο για την βαμπιρική λογοτεχνία αφορά σε μια σειρά εκδόσεων που αποτελούνταν από 868 σελίδες και χωριζόταν σε 220 κεφάλαια. Μαζί με μακάβριες ζωγραφιές, στις ιστορίες αυτές εξιστορούνταν οι περιπέτειες του Sir Francis Varney. Σε κάθε κεφάλαιο ο Varney προσπαθεί να παραπλανήσει ένα αθώο κορίτσι πριν οι ντόπιοι καταλάβουν ότι είναι βρικόλακας και τον κυνηγήσουν. Στο τέλος ο Varney καταλήγει να αυτοκτονήσει πέφτοντας μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Varney είναι ο πρώτος λογοτεχνικός βρικόλακας που διαθέτει κυνόδοντες, είχε υπνωτικές ικανότητες, έχει υπεράνθρωπη δύναμη και για κάποιο λόγο μεταμορφωνόταν σε λύκο. Γενικά παρουσιαζόταν άφθαρτος. Η σειρά Varney, o Βρικόλακας έκανε τις νεαρές δεσποσύνες να αναστενάζουν από φόβο και ρομαντισμό, να ανυπομονούν για το επόμενο κεφάλαιο και να συρρέουν για να παραλάβουν το επόμενο.

 

 

 

 

Καρμίλα, Sheridan Le Fanu (1872)

 

 

Το 1872 ο Ιρλανδός συγγραφέας Sheridan Le Fanu προσφέρει μια άλλη οπτική στο μύθο των βρικολάκων κάνοντας τον κεντρικό χαρακτήρα της ιστορίας του γυναίκα. Η Καρμίλα γράφτηκε το 1871 και εκδόθηκε το 1872 δηλαδή ένα χρόνο πριν το θάνατο του συγγραφέα. Η Καρμίλα φαίνεται να είναι ένα νεαρό κορίτσι που στην πραγματικότητα είναι 200 χρονών. Γίνεται φίλη με τη Laura, ένα νεαρό κορίτσι που σιγά σιγά φθείρεται εξωτερικά. Όταν οι οικογένεια και οι φίλοι αντιλαμβάνονται τι πλάσμα είναι η Καρμίλα κι αφού εντοπίζουν το τάφο της, την αποκεφαλίζουν και της καρφώνουν την καρδιά. Η Καρμίλα αποτελεί έναν από τους δυνατότερους βρικόλακες, καθώς μπορούσε επίσης να πάρει τη μορφή γάτας. Ο Le Fanu καταφέρνει να πλέξει ένα ζοφερό μυθιστόρημα χωρίς τις τρομακτικές σκηνές που υπάρχουν στον Δράκουλα του Μπραμ Στόουκερ, ο οποίος εμπνεύστηκε το κλασσικό έργο του από τον Le Fanu. Οι υποβλητικές σκηνές, η τρομακτική και ερωτεύσιμη Καρμίλα κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

 

 

 

 

Good Lady Ducayne, M.E. Braddon (1896)

 

 

Η σύντομη ιστορία της συγγραφέως Mary Elizabeth Braddon εκσυγχρόνισε την ιστορία του βρικόλακα φέρνοντάς την πάλι στη μόδα. Η νεαρή Bella Rolleston αναζητάει εργασία χωρίς να έχει, όμως, τις απαραίτητες δεξιότητες. Τότε την προσλαμβάνει η συμπαθητική Lady Ducayne για να της κρατά συντροφιά. Όμως, οι παλιότεροι εργαζόμενοι του ίδιου τύπου της Lady Ducayne είχαν εξαφανιστεί και πεθάνει μυστηριωδώς. Σε μια επίσκεψη στην Ιταλία η Bella αρχίζει και η ίδια να νιώθει αδυναμία. Ευτυχώς, ο φίλος της Stafford ανακαλύπτει ότι η Lady Ducayne ρουφούσε το αίμα της Bella για να κρατηθεί στη ζωή και να γίνει ξανά νέα  χρησιμοποιώντας μια νέα ιατρική τεχνική που μετέφερε το αίμα του θύματος στο σώμα του θύτη. Και δεν είναι μόνο η Bella Rolleston που έφερε ξανά στο προσκήνιο του βρικόλακες αλλά και η Bella Swan της εφηβικής σειράς βιβλίων Twilight Saga του 2005, το όνομα της οποία φαίνεται να εμπνεύστηκε η συγγραφέας Stephenie Meyer από την ηρωίδα της Braddon.

 

Σκοτεινά γοητευτικοί οι βρικόλακες δεν παύουν να μας σαγηνεύουν με τη ζοφερότητα  και το ρομαντισμός της φύσης τους. Τα παραπάνω αριστουργήματα αποτέλεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο για ένα ολόκληρο λογοτεχνικό είδος και μια αστείρευτη πηγή βαμπιρικών περιπετειών. 

 

Πηγή εξωφύλλου: Vintage News

 

Διαβάστε ακόμα:

 

Υπήρχαν βαμπίρ στην αρχαία ελληνική μυθολογία;

Αφιέρωμα στο Σινεμά του Halloween: Βρικόλακες

Πέντε ταινίες με βαμπίρ που πρέπει να έχεις δει

EnchantedFeatherEnchantedFeather

(Time)Traveler, Μικρή Γιαπωνέζα, Footballer , Dancer , Magic Creature/ Σπουδάζω Φυσική και διάφορα άλλα τρελά και μαγικά, σχολείο στο Hogwarts , διακοπές στη Ναrnia , τοξοβολία στην κατασκήνωση με τις Αμαζόνες κτλ / Words are our most inexhaustible source of magic... και μην ξεχνάμε The North remembers

No Comments

Post a Comment