5 ταινίες τρόμου από τα 80s που αμφιβάλλουμε αν μπορείς να δεις ολομόναχος - The Daily Owl
fade
39477
post-template-default,single,single-post,postid-39477,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

5 ταινίες τρόμου από τα 80s που αμφιβάλλουμε αν μπορείς να δεις ολομόναχος

Τα 80s, η χρυσή δεκαετία του τρόμου μάς άφησε παρακαταθήκη μια σειρά από ταινίες που, για πρώτη φορά στα χρονικά του συγκεκριμένου είδους, ξεπέρασαν, οπτικά, αισθητικά, σεναριακά και ερμηνευτικά – και με τρόπο μαζικό – τα όρια που είχαμε συνηθίσει ως τότε, σε σχέση με το horror και τις συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει στην ψυχολογία του θεατή. Αυτές είναι 5 ταινίες τρόμου από τα 80s που, για όλους τους παραπάνω λόγους, αμφιβάλλουμε αν μπορείς να δεις ολομόναχος. 

 

 

 

The Shining (1980)

 

 

O Jack με τη γυναίκα του και το παιδί τους μετακομίζουν για ένα μικρό χρονικό διάστημα σε ένα ξενοδοχείο που έχει κλείσει για τη σεζόν, καθώς ο πρώτος έχει αναλάβει το έργο να το συντηρήσει μέχρι να ανοίξει ξανά. Ο Jack, βέβαια, παθαίνει το λεγόμενο “cabin fever”, μαζί με 2-3 ακόμα πραγματάκια και η ταινία καταλήγει σε ένα κλειστοφοβικό κυνήγι του πατέρα, με υποψήφια θηράματα τα μέλη της οικογένειάς του. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Stephen King που κυκλοφόρησε το 1977, είναι ατμοσφαιρικό, διαθέτει εξαιρετική φωτογραφία (να πάρετε και πολλές ιδέες για ταπετσαρία αν φτιάχνετε σπίτι αυτή την περίοδο), αλλά όση ώρα παίζει στην οθόνη δεν θέλετε να σηκωθείτε ούτε για νερό (για το μπάνιο δεν το συζητάμε, όσοι έχουν δει την ταινία ξέρουν γιατί). Επίσης, πρωταγωνιστεί ο Jack Nicholson, ο οποίος είναι τρομακτικός ακόμα κι όταν πάει στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα, πόσο μάλλον όταν παίζει σε ταινία βασισμένη σε έργο του King. 

 

 

 

 

Poltergeist (1982)

 

 

Οι Freelings μετακομίζουν σε ένα ολοκαίνουργιο σπίτι, όπου κάτι μετακινεί τα έπιπλα, προκαλεί παραισθήσεις και μιλάει στα παιδιά μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης. Κάτι σαν Nickelodeon, αλλά με πολύ κακές προθέσεις. Την ιστορία έγραψε ο Steven Spielberg, κι ενώ σε γενικές γραμμές θεωρείται “ήπιου τρόμου”, ο σκηνοθέτης Tobe Hooper έχει φροντίσει κάθε στοιχείο της ιστορίας να εντυπώνεται με τέτοιο τρόπο στο κεφάλι σου (όση ώρα δεν σου κάνει το στομάχι κόμπο ναυτικό – από αυτούς που δε λύνονται), ώστε να μην ξεχνάς ΠΟΤΕ ορισμένες από τις σκηνές της ταινίας. Ναι, ονομάζεται “πλύση εγκεφάλου” σε pop culture πλαίσιο και είναι κάτι απλό. 

 

 

 

The Thing (1982)

 

 

Εμπνευσμένο (στη γενικότερη βάση του) από το σύμπαν του H.P. Lovecraft, το The Thing του John Carpenter είναι remake της ταινίας The Thing from Another World που γυρίστηκε το 1951. Μια ομάδα Αμερικανών επιστημόνων που βρίσκονται στην Ανταρκτική έρχονται αντιμέτωποι με την “Απειλή”, μια παρασιτική μορφή εξωγήινης ζωής που μιμείται εξωτερικά άλλους οργανισμούς. Η ομάδα, φυσικά, αρχίζει να παρανοεί μαζικά, καθώς όλα τα μέλη της αντιλαμβάνονται πως μπορεί να έχουν καταληφθεί από την Απειλή. Ο σχεδιασμός παραγωγής της ταινίας, που σκηνοθετεί ο master του τρόμου John Carpenter, “σερβίρει” στον θεατή εικόνες σουρεάλ τρόμου επιστημονικής φαντασίας που, με κάποιο τρόπο, αισθάνεται να βρίσκονται δίπλα του, στο σαλόνι του, με το The Thing να έχει καταλάβει τον φίλο του με τον οποίο βλέπει παρέα την ταινία, το σκύλο σου, τα μαξιλάρια, τα πατατάκια που κριτσανίζεις, κ.ο.κ. 

 

 

 

 

A Nightmare on Elm Street (1984)

 

 

Ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά τέρατα της ιστορίας του σινεμά, ο Freddy Krueger, πήρε μορφή από τον Wes Craven και στοίχειωσε για πάντα την εφηβική μας ηλικία (όσοι το είδαμε – φυσικά κρυφά από τους γονείς μας – εκείνη τη χρονική περίοδο της ζωής μας). Σε μια μικρή πόλη, μια ομάδα εφήβων “δολοφονείται” στα όνειρά τους από τον Krueger. Κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει και γιατί τα όνειρα αυτά γίνονται πραγματικότητα, εκτός από τους γονείς, οι οποίοι κρύβουν, κλασικά, διάφορα μυστικά. Τώρα, αν εσείς μπορείτε να δείτε ταινία με serial killer που “τις νύχτες μπαίνει στα όνειρά σας λες και ήρθε σε δικό του κήπο”, και να πάτε το βράδυ να ξαπλώσετε άνετοι, κλείνοντας φως και μάτι μαζί, ε τι να πούμε, μπράβο σας. 

 

 

 

 

Hellraiser (1987)

 

 

O Clive Barker έκανε το ντεμπούτο του στο σινεμά με τη διασκευή της νουβέλας του με τίτλο The Hellbound Heart. Ο Frank πεθαίνει και το σώμα του σε κομμάτια από κάποια πλάσματα που ονομάζονται Cenobites. Λίγα χρόνια αργότερα, ο αδερφός του Frank μετακομίζει στο σπίτι της (αποθανούσας) μητέρας τους με τη σύζυγό του και εξαιτίας ενός ατυχήματος, το αίμα του που κυλά στο πάτωμα (και σας έχω πει, να προσέχετε τους αρμούς να είναι καλά γεμισμένοι) ξεκινά να ανασταίνει τον αδερφό του. Για να ολοκληρωθεί η ανάσταση πρέπει να σφαχτεί κι άλλος κόσμος και, μετά από αυτό, να πραγματοποιηθεί η επαφή με τους Cenobites, γιατί ποτέ ένα κακό δε συμβαίνει μόνο του. Η ταινία εντυπώνεται για πάντα στο μυαλό σου, καθώς υπάρχουν στιγμές που λες “εγώ γιατί το βλέπω αυτό τώρα, αφού ανακατεύομαι και τρέμω σύγκορμος”, από την άλλη υπάρχουν και κάποιοι φίλοι του slasher που για κάτι τέτοια ζουν. 

 

 

 

Meta CapsuleMeta Capsule

Cake Baker / Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών / Η τσιπούρα είναι ιχθυοκαλλιέργειας.

No Comments

Post a Comment