Ταινίες που διαδραματίζονται στον Μεσαίωνα - και μπορείς να δεις άνετα Κυριακή μεσημέρι - The Daily Owl
fade
39245
post-template-default,single,single-post,postid-39245,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Ταινίες που διαδραματίζονται στον Μεσαίωνα – και μπορείς να δεις άνετα Κυριακή μεσημέρι

Από τις ταινίες εποχής που διαδραματίζονται στον Μεσαίωνα, αυτές είναι ό,τι πρέπει για να δεις με την άνεσή σου Κυριακή μεσημέρι, λίγο μετά το φαΐ και πριν την απαραίτητη σιέστα. 

 

 

Macbeth (2015)

 

 

Το θεατρικό έργο του William Shakespeare έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στη μεγάλη οθόνη, και η πιο πρόσφατη – με πρωταγωνιστή τον Michael Fassbender – είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες διασκευές του. Η συγκεκριμένη κινηματογραφική μεταφορά περιλαμβάνει όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του Μεσαίωνα, από τις καθημερινές ξιφομαχίες ως τα παιχνίδια εξουσίας πίσω από κλειστές πόρτες, που καθόρισαν την τύχη ολόκληρων εθνοτήτων. Η συγκεκριμένη ταινία δε διστάζει να απεικονίσει με γλαφυρότητα και τις σκηνές βίας που περιλαμβάνονται στο κλασικό κείμενο του Βρετανού δημιουργού, από το οποίο βέβαια παρουσιάζει αρκετές σεναριακές παρεκκλίσεις. Η Marion Cotillard πρωταγωνιστεί στο ρόλο της Lady Macbeth, ενώ η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία είναι του Justin Kurtzel (Assassin’s Creed). Ακούγεται βαρύ, αλλά δεν είναι καθόλου. 

 

 

 

 

Braveheart (1995)

 

 

O Mel Gibson αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωή του Σκοτσέζου πολεμιστή William Wallace, που τέθηκε επικεφαλής των συμπατριωτών του στον πρώτο απελευθερωτικό αγώνα για την ανεξαρτησία από τους Βρετανούς, ενάντια στον Βασιλιά Edward I. Η υπόθεση της ταινίας βασίζεται στο επικό ποίημα The Wallace που περιγράφει, με πολλά φανταστικά στοιχεία, τη ζωή του μεγάλου επαναστάτη. Η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία, κερδίζοντας πέντε από τα δέκα Βραβεία Όσκαρ για τα οποία προτάθηκε. Φυσικά τα ιστορικά γεγονότα, όπως παρουσιάστηκαν, δίχασαν το κοινό ως προς την αντικειμενικότητα με την οποία παρουσιάζονται (ή μάλλον δεν παρουσιάζονται), ωστόσο ο Gibson ποτέ δεν είπε ότι θα δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ για τον απελευθερωτικό αγώνα των Σκοτσέζων, συνεπώς η μυθοπλασία της εν λόγω ταινίας βλέπεται πάντοτε ευχάριστα και με μια δόση νοσταλγίας (για όσους είδαμε στο σινεμά την πρεμιέρα). 

 

 

 

 

Black Death (2010)

 

 

O Ulric (Sean Bean) είναι ένας ιππότης που οδηγεί μια ομάδα στρατιωτών σε ένα απομονωμένο χωριό το οποίο φαίνεται ότι διαθέτει ανοσία στην πανώλη. Μαζί του ακολουθεί ένας νεαρός μοναχός (Eddie Redmayne) ο οποίος θα βοηθήσει τον ιππότη να κυνηγήσουν μαζί έναν νεκρομάντη. H ταινία διαθέτει αρκετά φαντασιακά στοιχεία (και μπόλικη δόση τρόμου), βασίζεται όμως στο ιστορικό γεγονός της “μαύρης πανώλης”, της πανδημίας των ετών 1348-1353 που έπληξε την Ευρώπη μειώνοντας τον παγκόσμιο πληθυσμό κατά περίπου 100 εκατομμύρια. Ο ρόλος της θρησκείας και η σύγκρουσή της με τις παγανιστικές αντιλήψεις που κυριαρχούσαν ακόμα παντού στην Ευρώπη αναδεικνύονται κατά κύριο σε όλη τη διάρκεια αυτής της σκοτεινής ταινίας του Christopher Smith. 

 

 

 

 

 

Month Python and the Holy Grail (1975)

 

 

Ο βασιλιάς Αρθούρος και οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης αναζητούν το ιερό δισκοπότηρο και το κοινό λιποθυμάει από τα γέλια, στην ταινία των Terry Gilliam και Terry Jones, με πρωταγωνιστές τους ίδιους και, φυσικά, τους υπόλοιπους Month Python, δηλαδή Graham Chapman, John Cleese, Eric Idle και Michael Palin. Η συγκεκριμένη ταινία δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα με λόγια, καθώς και η πιο ενδιαφέρουσα/ καλογραμμένη/ πρωτότυπη (μετά από τόσα χρόνια, δύσκολο) άποψη κι αν διατυπωθεί γι’ αυτό το έργο, αν δεν το δεις, απλά δεν ξέρεις τι χάνεις. Αν δεν το έχετε δει, σταματήστε να διαβάζετε και πηγαίνετε μια βόλτα από το Netflix.

 

 

 

 

The Name of the Rose (1986)

 

 

Ο Jean-Jacques Annau διασκεύασε το ομότιτλο έργο του Umberto Eco μεταφέροντάς μας σε ένα μοναστήρι καπουτσίνων καλόγερων, όπου λαμβάνει χώρα μια σειρά από μυστηριώδεις δολοφονίες. Ο Sean Connery, μοναχός William του Baskerville, με καθήκοντα “Sherlock πριν τον Sherlock” αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τους φόνους αυτούς παρέα με τον προστατευόμενό του Adso, τον οποίο υποδύεται ο Christian Slater. Το θρησκευτικό δράμα με το φιλοσοφικό υπόβαθρο υστερεί, σαφέστατα, σε σχέση με το (πολύπλοκο) βιβλίο, όμως παρουσιάζει μια αντιπροσωπευτική εικόνα της ιστορίας στην οποία συγκρούεται το παλιό με το νέο, η αρχαία ελληνική φιλοσοφία με τη θρησκεία και η εξουσία/ το status quo με τους πυρήνες της αλλαγής νοοτροπίας που θα φέρουν, κάποια στιγμή, την Αναγέννηση. 

 

 

 

 

Robin Hood (2010)

 

 

Ο Robin Longstride αντιστέκεται ενάντια στην “πολιτική μνημονίων” του ιππότη Godfrey (καταλήστευση χωριών και πόλεων με τη δικαιολογία της επικείμενης βρετανικής εκστρατείας ενάντια στους Γάλλους), προσπαθώντας να κρατήσει την υπόσχεση που είχε δώσε σε έναν ετοιμοθάνατο φίλο του. Η συγκεκριμένη ταινία, με την υπογραφή του Ridley Scott, καλύπτει την ιστορική περίοδο από τον θάνατο του βασιλιά Ριχάρδου Ι μέχρι την υπογραφή της Magna Carta το 1215. Ο Scott προσπάθησε να απεικονίσει τον Robin ως έναν “διαφορετικό” Gladiator, με το εγχείρημα, βέβαια, να αποτυγχάνει σε αυτό το επίπεδο. Είναι μια αρκετά neat, καλογυαλισμένη ταινία που παρουσιάζει κυρίως την προσωπική ανέλιξη του Robin (από απλός τοξότης στο στρατό, μεγαλοπαράγοντας) με τους καλούς και τους κακούς γύρω του να μην μπορούν να προσδώσουν το αναμενόμενο για τα δεδομένα του μεγέθους του πρότζεκτ επικό flair, καθώς το πρίσμα μέσα από το οποίο περνάει η ερμηνεία τους συνήθως καταλήγει καρικατουρίστικο ή, στην καλύτερη, αδιάφορο. Σε κάθε περίπτωση, Κυριακή μεσημέρι τη βλέπεις μια χαρά και μόνο από περιέργεια να δεις μαζί τους Russell Crowe, Cate Blanchett, Max von Sydow, William Hurt και Mark Strong.

 

 

 

 

 

Robin Hood: Prince of Thieves (1991)

 

 

Ο Kevin Costner (με μαλλί – λασπωτήρα που αντέγραψε ξεκάθαρα ο Αντύπας την ίδια εποχή) υποδύεται τον ήρωα που έχασε ό,τι είχε, αφού απελευθέρωσε ένα ολόκληρο βασίλειο. Η ιστορία ξεκινάει από όταν ο Robin φεύγει από την Ιερουσαλήμ, όπου είχε πιαστεί αιχμάλωτος στο πλαίσιο των Σταυροφοριών και, φτάνοντας στην πατρίδα του, αποφασίζει να εκδικηθεί για τον άδικο θάνατο του πατέρα του. Η καλύτερη φάση σε όλη την ταινία είναι, ξεκάθαρα, ο Alan Rickman στο ρόλο του σερίφη του Νότιγχαμ. Η ακόμα πιο καλή φάση είναι η παρωδία της ταινίας που γυρίστηκε δυο χρόνια μετά. 

 

 

 

 

 

A Knight’s Tale (2001)

 

 

Ένας νεαρός ιπποκόμος μένει χωρίς αφέντη και αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στις κονταρομαχίες. Ωστόσο, χρειάζεται να προσποιηθεί ότι κατάγεται από οικογένεια ευγενών, πράγμα που τον εξαναγκάζει να πει διάφορα ψέματα. Η ταινία εστιάζει σε ένα από τα κυρίαρχα πολιτιστικά δρώμενα της εποχής, τις κονταρομαχίες, που γινόταν συνήθως και για τα μάτια μιας όμορφης δεσποσύνης (εδώ τη λένε Jocelyn), με τους Heath Ledger και Paul Bettany να κάνουν διαρκώς αστεία, κοροϊδεύοντας την εποχή και τα έθιμά της. 

 

 
 
MetaMeta

Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών

No Comments

Post a Comment