Η Μάνα Κουκουβάγια φτιάχνει γλυκό κουταλιού - The Daily Owl
fade
35042
post-template-default,single,single-post,postid-35042,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Η Μάνα Κουκουβάγια φτιάχνει γλυκό κουταλιού

Γλυκό του κουταλιού φτιάχνω, κυρίως, για δύο λόγους. Τον εξής έναν: για ’κείνη τη μοναδική, απερίγραπτη απόλαυση της δοκιμής του όσο είναι ζεστό! Απλοϊκό; Κι όμως, όπως κάθε σωστή απόλαυση, είναι δυσεύρετη και κρατάει λίγο, δεν μπορώ να την έχω κάθε μέρα. Γιατί μόνο μια φορά είναι ζεστό το γλυκό του κουταλιού. Τη στιγμή που το έχω «δέσει» και ετοιμάζομαι να το μοιράσω στα βαζάκια. Μετά ή στο ντουλάπι θα είναι ή στο ψυγείο. Ποτέ ξανά ζεστό… Ποτέ ξανά με τόσο έντονη τη σπιρτάδα του λεμονιού, που μόλις δύο βρασμούς πριν το τέλος προσέθεσα, ποτέ ξανά με το αρωματικό του, βανίλια ή κανέλα, τόσο απαιτητικό. Οι γεύσεις αυτές, όσο κρυώνει το γλυκό κι όσο περνά ο καιρός, ηρεμούν και καταλαμβάνει η καθεμιά το χώρο που της ανήκει στη σύνθεση. Για ’κείνη την πρώτη ζεστή κουταλίτσα, λοιπόν φτιάχνω αυτά τα γλυκά, του κουταλιού!

 

 

 

Και μετά ακολουθούν κι άλλοι λόγοι. Σοβαροί κι αυτοί. Κατ’ αρχήν, είμαι της παλιάς σχολής. Που λέει ότι η νοικοκυρά, με το που θα ωριμάσει σωστά το φρούτο τής κάθε εποχής, πρέπει και να το έχει στα ντουλάπια της σε έκδοση γλυκού, εννοείται φτιαγμένο απ’ τα χεράκια της, για να κερνάει τους επισκέπτες. Και συνταιριάζει υπέροχα με όλους τους καφέδες. Ένας δίσκος που έχει πάνω του καφέ, νερό κι ένα πιατάκι γλυκό κουταλιού έχει απλά τα πάντα. Γνώμη μου.

 

Έπειτα είναι οι μυρωδιές… Μόλις περάσει το πρώτο δεκάλεπτο, που αρχίζει να λιώνει η ζάχαρη και πάρει το φρούτο να βγάζει χυμούς κι όλα τα υγρά μετατρέπονται σε σιρόπι αργά αργά, είναι λες και μυρίζω μαγικό φίλτρο! Και θα προσθέσω και λίγο έξτρα άρωμα. Μα βανίλια, μα αρμπαρόριζα, μα (για να κάνω τη διαφορά στο κυδώνι) ένα ξυλάκι κανέλας. Στο πιτς φυτίλι φτιάχνει η διάθεσή μου. Το γλυκό στην κατσαρόλα κοχλάζει, ατμοί ζαχαροφρουτένιοι πλημμυρίζουν το χώρο, καλύπτουν κάθε ανασφάλεια και κάθε γκρίζα σκέψη και δεν ξέρεις για τι απ’ όλα της ζωής σου να χαρείς. Αλήθεια.

 

Είναι χαλαρωτικό, στα όρια της ψυχοθεραπείας, να φτιάχνεις γλυκό κουταλιού. Έχει ένα τελετουργικό, που τηρείται με ευλάβεια. Όχι αυστηρότητα, αυτό είναι άλλο. Το γλυκό κουταλιού το ξεκινάς και το ολοκληρώνεις με σεβασμό κι αυτό σε παρασύρει να σέβεσαι και την προσπάθειά σου γενικότερα, τη ζωή σου, αυτούς που αγαπάς… Σεβασμό, λοιπόν, στην επιλογή του φρούτου (συνήθως, στη μέση της εποχής του είναι η πιο κατάλληλη στιγμή), σεβασμό στην προετοιμασία του, στο καθάρισμά του (δεν το τραυματίζουμε, το καθαρίζουμε με προσοχή), στην ποσότητα της ζάχαρης (ούτε πετιμέζι το θέλουμε, ούτε καραμέλα, ούτε αδιάφορο γευστικά) και, βέβαια, σεβασμό στο μέγα θέμα, που απασχολεί κάθε γυναίκα – νοικοκυρά, η οποία καταπιάνεται με τέτοια πράγματα… Σεβασμός στο «δέσιμο» του σιροπιού! Φράσεις, όπως «ωραία σου έδεσε», «…σου ζαχάρωσε λίγο», «δεν σου έδεσε καθόλου καλά» έγραψαν τη δική τους ιστορία σε μακροχρόνιες φιλίες και έπαιξαν ρόλο καθοριστικό στην εξέλιξή τους!

 

Ναι, όλα για μια σταγόνα! Αυτή την καθοριστική σταγόνα, που με τη συμπεριφορά της, αν θα σταθεί όρθια και καμαρωτή ή αν θα «απλώσει», αποκαλύπτει αν το σιρόπι, και κατ’ επέκταση, το γλυκό είναι έτοιμο. Άλλες νοικοκυρές πάλι προτιμούν το μονοπάτι. Αφήνουν λίγο σιρόπι στο πιατάκι, να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου (εκ των ων ουκ άνευ σε όλες τις δοκιμές για το «δέσιμο») και μετά χαράζουν μια γραμμή, μονοπάτι το λέω εγώ, ή πες το και ποταμάκι, ό,τι σ’ αρέσει. Αν οι δύο όχθες του ενωθούν, το σιρόπι δεν είναι έτοιμο. Αν μείνει αμετακίνητο το μονοπάτι, όλα κομπλέ!

 

 

 

Α, υπάρχει και το θέμα με το αμύγδαλο. Πολλές φίλες μαγείρισσες και καλές νοικοκυρές το προσθέτουν στο γλυκό τους. Εγώ δεν το πολυθέλω. Προτιμώ τη γεύση του φρούτου ατόφια. Δεν το αρνούμαι, όμως, και το αμύγδαλο, όταν με κερνάνε, δεν είμαι τέτοιος τύπος.

 

Και μετά είναι και η αποστείρωση των βάζων. Απαραίτητη στη σωστή διατήρηση του γλυκού για καιρό. Καυτό νερό, καυτός φούρνος για λίγο και έπειτα καυτό γλυκό σε καυτά βάζα. Μετά ανάποδα, μέχρι να κρυώσει, με το καπάκι προς τα κάτω σε ίσια επιφάνεια, να είναι το σφράγισμα αεροστεγές, να κάνει κλακ, όταν έρθει πια η ώρα του να ανοίξει.

 

Ε, αν όλα αυτά δεν είναι ψυχοθεραπεία, τότε τι είναι; Όλη η έννοια κι όλος ο λογισμός σου γύρω από την κατσαρόλα αυτή. Το φρούτο, οι ατμοί, η ζάχαρη, τα αρώματα, η σταγόνα, η πρώτη δοκιμή, η ζεστή κουταλιά… Θα ξεχάσω εγώ το Καλοκαίρι του ’14, που ξεπέρασα θέματα και θέματα, φτιάχνοντας ίσα με 15 κιλά μαρμελάδα ροδάκινο σε όλες τις πιθανές εκδοχές και, αργότερα, το Φθινόπωρο, περί τα 16 κιλά γλυκό σταφύλι; Τα ξέχασα όλα τα δυσοίωνα, δύο χρόνια τρώγαμε και χαρίζαμε!

 

Για όλους αυτούς τους λόγους αγαπώ να φτιάχνω γλυκό του κουταλιού. Δοκιμάστε να φτιάξετε κι εσείς: συμβουλή Μάνας Κουκουβάγιας.

 

Και να ξέρετε, θα είναι έρωτας με την πρώτη κουταλιά!

 

Σας φιλώ!

 

 

Οι φωτογραφίες και το γλυκό κυδώνι είναι της Μάνας Κουκουβάγιας. 

Ritsa StamouRitsa Stamou

Η Ρίτσα είναι μια παραδοσιακή Μάνα Κουκουβάγια. Καμαρώνει, παιδεύει, εκπαιδεύει δύο υπέροχα δίδυμα αγόρια, τον Στέφανο και τον Μάριο. Κάνει όσα κάνει, συνήθως, μια μάνα και, παράλληλα, γράφει, ονειρεύεται, ανησυχεί υπερβολικά, κάνει πολλά γλυκά, θυμώνει εύκολα, γι’ αυτό περπατάει πολύ, και βλέπει ΠΟΛΛΕΣ ταινίες!

No Comments

Post a Comment