Draco Malfoy: Ήταν τελικά παρεξηγημένη προσωπικότητα; - The Daily Owl
fade
39883
post-template-default,single,single-post,postid-39883,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Draco Malfoy: Ήταν τελικά παρεξηγημένη προσωπικότητα;

O τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον Draco Malfoy ως πρωταγωνιστή στο έργο της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ (τουλάχιστον πριν από την 8η ιστορία του Harry Potter) είναι, σε μεγάλο βαθμό, ενιαίος ανάμεσα στους Harry Potter fans. Ο Draco δεν είναι μια παρεξηγημένη προσωπικότητα, ούτε στην παιδική του ηλικία, ούτε στην εφηβεία του και υπάρχουν λόγοι που το δικαιολογούν πλήρως.

 

 

 

Ο Draco θα μπορούσε, θεωρητικά, να είναι ένα καλύτερο παιδί, δηλαδή να έχει επιλέξει να διαφοροποιηθεί στη συμπεριφορά σε σχέση με τους γονείς του και, ιδίως, τον πατέρα του Lucius. Οι γονείς του είχαν φροντίσει μεν να τον μεγαλώσουν με στερεότυπα και προκαταλήψεις, καθώς και με ρατσιστικές ιδέες (βλ. απόψεις για λασποαίματους), όμως ο ίδιος, μόλις είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις των πράξεών του, δεν έκανε το παραμικρό για να αλλάξει τις απόψεις του και τη συμπεριφορά του. 

 

 

 

Σ’ αυτό το πλαίσιο και επειδή κάποια γεγονότα εκλαμβάνονται διαφορετικά από πολλούς φανς, όπως η απόρριψη του Draco από τον Harry στις πρώτες κιόλας σελίδες της Φιλοσοφικής Λίθου, πρέπει να γίνει σαφές ότι ο Draco, όσο τον γνωρίζαμε μέσα από τα βιβλία και τις ταινίες Harry Potter, δεν ήταν το μελαγχολικό αγόρι που έκρυβε κάτω από τον bully μια “χρυσή καρδιά”. Αντίθετα, οι “αρχές” του, η ηθική του, υπαγορευμένη από τους γονείς και, όσο περνούσαν οι σελίδες, και από τους Θανατοφάγους και τον ίδιο τον Lord Voldemort, δεν φανέρωνε καμία καλοσύνη (ενίοτε και υπόσταση). Οι μόνες στιγμές που υποχωρούσε απέναντι σε κάποιον ή σε μια κατάσταση που τον ζόριζε ήταν αυτές όπου ο ίδιος φαινόταν να χάνει την παρτίδα. Κατά τα υπόλοιπα, ήταν ένας εξαιρετικά θορυβώδης νέος, ο οποίος φρόντιζε να κάνει την παρουσία του διαρκώς αισθητή – κι αυτό από μόνο του δεν θα ήταν πρόβλημα κατά τη διάρκεια μιας εφηβείας, αν μια τέτοια συμπεριφορά δεν δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στον κόσμο γύρω του (βλ. σχολικός εκφοβισμός στον Neville Longbottom). 

 

 

 

 

Παράλληλα, επειδή η οικογένεια του Draco δεν διέθετε αρχές, αν εξαιρέσεις το χρήμα και το υψηλό κοινωνικό status, κανείς από τους Malfoy που γνωρίσαμε στα βιβλία και τις ταινίες δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξει πλήρως τις απόψεις του. Ο Lucius, για παράδειγμα, ήταν σίγουρα πιο ήσυχος όσο ο Voldemort θεωρείτο νεκρός και έτσι δε χρειαζόταν να ζορίζεται για τίποτα στη ζωή του, π.χ. για την έμπρακτη υποστήριξη του Σκοτεινού Άρχοντα. Το ίδιο και ο Draco, ο οποίος κατέληξε στους Θανατοφάγους από “οικογενειακή υποχρέωση” και επειδή ο ίδιος ως προσωπικότητα δεν είχε διαμορφώσει αρχές και αξίες στις οποίες να ήθελε να είναι συνεπής. Και με τον τρόπο αυτό δεν απογοήτευσε καν τον πατέρα του, καθώς ως το σνομπ, υπερπροστατευμένο παιδί που είχε μεγαλώσει με πολλά χρήματα και δεν χρειαζόταν για να παλέψει για τίποτα στη ζωή του ήταν το ιδανικό παιδί – καθρέφτης του πατέρα του. 

 

 

 

 

Έτσι, ο Draco ήταν ιδιαίτερα δεκτικός σε εντολές άλλων στους Κλήρους του Θανάτου, με δεδομένο ότι η κατάσταση ζόρισε όταν ο Voldemort βρισκόταν στη βίλα των Malfoy και απειλούσε να τους σκοτώσει όλους στην περίπτωση που δεν συνεργαζόταν μαζί του. Όταν η ηθική σου διαμορφώνεται υπό απειλητικές συνθήκες, τότε η ποιότητά της είναι αμφίβολη – το ίδιο και το κατά πόσο συνάδει με τον χαρακτήρα σου. Έτσι, οτιδήποτε κάνει ο Draco στους Κλήρους του Θανάτου για να προστατέψει την οικογένειά του είναι απλώς το προϊόν εκβίασης και όχι γνήσιου θάρρους. Θάρρος ήθελε μόνο η προσπάθεια να μην του ξεφύγει ο Harry (όταν προσπάθησε μόνος του να τον πιάσει αιχμάλωτο), για τον οποίο βέβαια είχε μεγάλο άχτι (μόνο αυτή η λέξη ανταποκρίνεται στο νόημα της σχέσης τους).

 

 

 

Τα λίγα καλά στοιχεία που επέδειξε στη βίλα των Malfoy, όπως το ότι δίστασε αρχικά να αναγνωρίσει τον Harry αναιρέθηκαν αργότερα στη Μάχη του Hogwarts, εκτός από την περίπτωση αυτής της κομμένης σκηνής, όπου βέβαια, ήταν πλέον αργά για να αποδείξει ότι πράγματι είχε αλλάξει μυαλό: έκανε ό,τι ήξεραν πάντα να κάνουν οι Malfoy, δηλαδή προσαρμοζόταν στα νέα δεδομένα. Τώρα, ως προς το ζήτημα ότι ανέβηκε στον Πύργο της Αστρονομίας μόνος του για να σκοτώσει τον Dumbledore, παραπέμπουμε πιο πάνω στο θέμα της ιδιαίτερης σχέσης που είχε η οικογένειά του με τον Lord Voldemort. 

 

Από όλα αυτά συμπεραίνουμε ξανά ότι, τουλάχιστον στα 7 βιβλία της σειράς και τις ταινίες Harry Potter, καθόλου παρεξηγημένος δεν είναι ο χαρακτήρας του Draco Malfoy, παρά μόνο επιδέχονται διαφόρων ερμηνειών τα κίνητρά του, τα οποία, και πάλι, θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, διότι, σε κάθε περίπτωση, εμείς είμαστε οι επιλογές μας. 

 

Πηγή

 

Διαβάστε ακόμα:

Αυτή είναι η ιστορία της οικογένειας Malfoy

 

MetaMeta

Cake Baker / Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών / Η τσιπούρα είναι ιχθυοκαλλιέργειας.

No Comments

Post a Comment