Δυο αναπάντητα μέχρι σήμερα ερωτήματα για τους Θανατοφάγους - The Daily Owl
fade
42631
post-template-default,single,single-post,postid-42631,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Δυο αναπάντητα μέχρι σήμερα ερωτήματα για τους Θανατοφάγους

Οι Θανατοφάγοι, ο “στρατός του Voldemort” συμπεριλάμβανε μάγισσες και μάγους που υποστήριζαν έμπρακτα τον Σκοτεινό Άρχοντα κατά τη διάρκεια του Α΄ και του Β΄ Μαγικού Πολέμου και που έπρεπε να υπακούν σε εξαιρετικά αυστηρούς κανόνες για να παραμένουν στις θέσεις που κατείχαν. Αρκετά πράγματα ήταν εξαρχής γνωστά για τους Θανατοφάγους, και ορισμένα εξηγήθηκαν στην πορεία της ιστορίας του Harry Potter, ωστόσο δυο ερωτήματα από αυτά εξακολουθούν να μην έχουν απαντηθεί. 

 

 

Πολλοί επέστρεψαν στην κανονική τους ζωή μετά τον Α΄ Μαγικό Πόλεμο 

 

 

Πολλοί Θανατοφάγοι προσπάθησαν να αποφύγουν την κάθειρξη στο Αζκαμπάν δίνοντας στοιχεία για την ταυτότητα των παλιών συντρόφων τους ή υποστηρίζοντας ότι βρισκόντουσαν υπό την επίδραση της εξουσιαστικής κατάρας για εκείνο το χρονικό διάστημα της ζωής τους. Και μεν το Αζκαμπάν μπορούσε να αποφευχθεί με τον τρόπο αυτό, όμως δεν είναι κατανοητό μέχρι σήμερα το πώς ακριβώς αυτοί οι Θανατοφάγοι κατάφεραν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους, χωρίς καμία άλλη επίπτωση, και μάλιστα να έχουν αναλάβει και σημαντικές θέσεις στον μαγικό κόσμο, όπως για παράδειγμα ο Igor Karkaroff, που έγινε διευθυντής ολόκληρου σχολείου και συγκεκριμένα του Durmstrang Institute.

 

 

 

Δεν ήταν όλοι τους καθαρόαιμοι μάγοι

 

 

Ο Lord Voldemort είχε συμπεριλάβει ανάμεσα στους σκοπούς του να αποκλείσει τους μη καθαρόαιμους μάγους από οποιαδήποτε μαγική δραστηριότητα, επιδιώκοντας, βέβαια, και τη σταδιακή εξολόθρευσή τους. Σύμφωνα λοιπόν με τις αρχές της δράσης του, το οικογενειακό δέντρο κάθε Θανατοφάγου έπρεπε να αποτελείται μόνο από καθαρόαιμους μάγους και μάγισσες, εξ ου και κάθε τέτοια “παραβίαση” εκ μέρους μελών του μαγικού κόσμου τιμωρούνταν αναλόγως. Όμως, οι οικογένειες αρκετών Θανατοφάγων συμπεριλάμβαναν muggles, όπως για παράδειγμα ο πατέρας του Snape ή ο γαμπρός της Bellatrix και πατέρας της Nymphadora Tonks, Ted. Πώς λοιπόν ημίαιμοι Θανατοφάγοι, όπως ο Snape, παρέμεναν στο στρατό του Voldemort; 

 

MetaMeta

Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών

1 Comment
  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΟΡΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

    Ως προς το πρώτο ερώτημα δεν έχω απάντηση, ως προς το δεύτερο όμως, το απαντάει ο ίδιος ο λόρδος Voldemort στο 7ο βιβλίο, στην στιχομυθία μεταξύ του ίδιου της Bellatrix και των Malfoy, εδώ είναι το σχετικό απόσπασμα:

    “Καθόταν δίπλα στην αδελφή της κι ήταν τόσο διαφορετική στην
    εμφάνιση, με τα μαύρα μαλλιά της και τα μάτια με τα βαριά βλέφαρα,
    όσο και στη στάση και τη συμπεριφορά της· ενώ η Ναρκίσα καθόταν
    αλύγιστη κι ανέκφραστη, η Μπέλατριξ ήταν σκυμμένη προς
    τον Βόλντεμορτ γιατί η λαχτάρα της να είναι κοντά του δεν μπορούσε
    να εκφραστεί μόνο με λόγια.
    «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση», επανέλαβε ο Βόλντεμορτ,
    γέρνοντας στο πλάι το κεφάλι του καθώς περιεργαζόταν την
    Μπέλατριξ. «Αυτό έχει μεγάλη αξία από τα χείλη σου, Μπέλατριξ».
    Το πρόσωπο της γυναίκας κοκκίνισε· τα μάτια της δάκρυσαν από
    χαρά. «Δε λέω παρά την αλήθεια, άρχοντά μου!»
    «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση… ακόμη και σε σύγκριση με το ευτυχές γεγονός που, όπως ακούω, συνέβη αυτή την εβδομάδα
    στην οικογένειά σας;»
    Τον κοίταξε με χείλη μισάνοιχτα, εμφανώς απορημένη. «Δεν
    καταλαβαίνω, άρχοντά μου».
    «Εννοώ την ανιψιά σου, Μπέλατριξ. Και δική σας, Λούσιους και
    Ναρκίσα. Που μόλις παντρεύτηκε το λυκάνθρωπο, τον Ρέμους
    Λούπιν. Πόσο θα πρέπει να καμαρώνετε!»
    Ειρωνικά γέλια ακούστηκαν από τους υπόλοιπους. Πολλοί
    έσκυψαν μπροστά για να ανταλλάξουν χαιρέκακα βλέμματα και μερικοί
    χτύπησαν τη γροθιά τους στο τραπέζι. Το μεγάλο φίδι, ενοχλημένο
    από τη φασαρία, άνοιξε το στόμα του και σφύριξε θυμωμένο,
    μα οι Θανατοφάγοι δεν το άκουσαν, τόσο πολύ χαίρονταν για τον
    εξευτελισμό της Μπέλατριξ και του Μαλφόι. Το πρόσωπο της Μπέλατριξ,
    που πριν από λίγες στιγμές έλαμπε από ευτυχία, τώρα ήταν
    διάσπαρτο από ένα άσχημο κόκκινο χρώμα.
    «Δεν είναι ανιψιά μας, αφέντη μου», αναφώνησε μέσα στη γενική
    θυμηδία. «Εμείς —η Ναρκίσα κι εγώ— δεν έχουμε ξαναδεί
    την αδελφή μας από τότε που παντρεύτηκε το λασποαίματο. Δεν
    έχουμε καμιά σχέση μ’ αυτό το βρομόπαιδο ούτε με το τέρας που
    παντρεύτηκε».
    «Εσύ τι λες, Ντράκο;» ρώτησε ο Βόλντεμορτ και μολονότι η φωνή
    του ήταν σιγανή, ακούστηκε καθαρά μες στα σφυρίγματα και τις
    κοροϊδίες. «Θα φυλάς τα κουτάβια τους;»
    Τα γέλια δυνάμωσαν. Ο Ντράκο Μαλφόι κοίταξε έντρομος τον
    πατέρα του, που είχε χαμηλωμένο το βλέμμα του, κι ύστερα τα μάτια
    του διασταυρώθηκαν με της μητέρας του. Εκείνη έγνεψε όχι
    μ’ ένα ανεπαίσθητο κούνημα του κεφαλιού της και στη συνέχεια
    κάρφωσε ξανά το ανέκφραστο βλέμμα της στον απέναντι τοίχο.
    «Αρκετά», μίλησε ο Βόλντεμορτ, χαϊδεύοντας το θυμωμένο φίδι.
    «Αρκετά». Τα γέλια κόπηκαν με το μαχαίρι. «Πολλά απ’ τα παλαιοτερα
    οικογενειακά δέντρα νοσούν με το πέρασμα του χρόνου», συμπλήρωσε,
    ενώ η Μπέλατριξ τον κοιτούσε ικετευτικά και με κομμένη
    την ανάσα. «Κι εσείς πρέπει να κλαδέψετε το δικό σας για να διατηρηθεί
    υγιές, σωστά; Να κόψετε εκείνα τα κλαδιά που απειλούν την
    υγεία του υπόλοιπου δέντρου».
    «Ναι, άρχοντά μου», ψιθύρισε η Μπέλατριξ και τα μάτια της πλημμύρισαν ξανά με δάκρυα ευγνωμοσύνης. «Σε πρώτη ευκαιρία!»
    «Έτσι θα γίνει», κατένευσε ο Βόλντεμορτ. «Και όπως στην οικογένειά
    σας, έτσι και στον υπόλοιπο κόσμο… θα αφαιρέσουμε το
    καρκίνωμα που μας μολύνει, μέχρι να μείνουν μόνο αυτοί που έχουν
    γνήσιο, ανόθευτο αίμα…» ”

    Δεν είναι μόνο ότι το έκανε γαργάρα λόγο του ότι και το δικό του δέντρο δεν είχε καθαρό αίμα, αλλά και διότι είχε ήδη βρει την “λύση” στο πρόβλημα του, το δικαιολογεί άλλωστε «Πολλά απ’ τα παλαιοτερα
    οικογενειακά δέντρα νοσούν με το πέρασμα του χρόνου».

    September 13, 2018 at 4:46 pm Reply

Post a Comment